Auteursarchief: 8c944c41@opayq.com

Bankencrisis

Zo handig dat er een financieel dagboek zit bij het internetbankieren van mijn bank. Met een paar drukken op de knop kun je daar je geldstromen categoriseren. Je zou verwachten dat als ze een overzicht willen van je inkomsten en uitgaven daar alleen een printje van willen hebben.
Nee.
Ze willen dat je het invult in een exceldocument.
Met piepkleine letters.
Met foutief werkende cellen (bedragen worden datums van gemaakt, of hij blijft foutcodes geven terwijl je het echt goed invult).

Als je dan de tip geeft dat het uit hun eigen module van het internetbankieren gehaald kan worden en dat het excelformulier fouten bevat krijg ik het antwoord dat ik het excelformulier moet uittprinten, invullen en opsturen. Dan gaat de bankmedewerker het zelf overtikken in het document. En liever wil hij dat ik het inscan en e-mail. Dat dan weer wel.

Ik ben flabbergasted.

Zwanger zijn en andere ongemakken (7)

Zodra bepaalde vrouwen ontdekken dat je zwanger bent,  gebeurt er iets met ze.  Er komt een blik in de ogen, die zich het best laat omschrijven als een zeekoeienblik, traag in de verte starend. Vervolgens moet je je bergen. Want dan komt Het Bevallingsverhaal. Niet iets waar je als je voor het eerst zwanger bent ongevraagd op zit te wachten. Allereerst omdat je nog op een roze wolk zit, wat zeg ik, een roze planeet, ergens outerspace: ik krijg een kind, wat een wonder,  wat overkomt ons allemaal en wat gaat ons nog allemaal overkomen. Ten tweede is een bevalling op dat moment nog iets abstracts. Geen idee hoe dat allemaal werkt en hoe dat gaat voelen. Termen als ontsluiting en perswee komen voor het eerst voorbij en hebben geen betekenis.  Bij al die emoties en zalige onwetendheid horen nog even geen bloederige horrorstories, dank u feestelijk.  Maar nee. De vrouw met de zeekoeienblik moet Haar Bevallingsverhaal kwijt en wel nu. Dus gebeurt het je in een overvolle kroeg, terwijl je naar de band wil kijken. Beleefd knik je hier en daar wat zodra gebroken vliezen ter sprake komen, hum je “oh ja?” als de uren durende weeenstorm herbeleefd wordt en je probeert ondertussen uit alle macht je visuele denkvermogens uit te schakelen als het daarna gaat over inscheuringen en bijbehorende hechtingen. Wat niet lukt.
Het mantra: “miljoenen vrouwen zijn ooit bevallen, sommigen doen het zelfs voor een tweede of derde keer en mijn moeder kan het, dus ik kan het ook” blijkt een rustgevende te zijn.
Onwillekeurig vergelijk je alle Bevallingsverhalen met elkaar en kom je tot de geruststellende conclusie dat geen Verhaal hetzelfde is. Dus dat er geen voorbereiden aan is. Laat het allemaal maar op je afkomen en informeer je op je eigen moment over het hoe en wat en de details. Want anders gaat het ’t ene oor in en ’t andere weer uit.
Iets met ontkenningsfase.

Zwanger zijn en andere ongemakken (2)

Naarmate je buik groeit, kun je je steeds beter voorstellen dat er echt een kind in zit. Van vlinderachtige aaitjes tot echte schopjes en buitelingen. Heel ontroerend en mooi allemaal. Maar ondertussen stijgt het maagzuur door dat groter wordende kind tot aan je lippen. Letterlijk. Sommige mede-zwangeren adviseerden vanillevla, of een glas melk. Sojamelk bood maar korte tijd soelaas, dus naast allerlei onhaalbare voedingsadviezen (geen vette voedingsmiddelen? Maar ik heb alleen maar zin in vet eten!) moesten er Rennies komen. Van de hoeveelheid kalk die je op die manier binnenkrijgt, hebben ze Pamukkale aangelegd destijds, maar het werkt prima. Ook Gaviscon blijkt een fijn tabletje te zijn om je maagzuur daar te houden waar het hoort. Pas bij het indalen van je kind merk je dat dit zure ongemak wat minder wordt. Maar dat indalen is, naast invloed op een nog weer verhoogde pruimenconsumptie ook een voorteken van de naderende bevalling. Iets waar ik ook gemengde gevoelens over heb, gezien alle wisselende verhalen, van gruwel tot appeltje-eitje en alles wat daar tussen zit. Maar daarna kun je je kind in je armen houden en eindelijk eens bekijken hoe het eruit ziet. En afscheid nemen van al die lastige kwaaltjes. Kwaaltjes die ik waarschijnlijk ogenblikkelijk weer vergeten ben.

Rigoletto

Vroeger had ik bij het begrip Rigoletto altijd een associatie met eten. Het is een italiaans woord en ik dacht dat het een soort ratatouille was, of een speciale risotto en anders wel een smeuïge ragout.

Het bleek een opera.

Mijn vader draaide, en nog steeds, vaak opera’s. Als kind heb je daar niet zoveel mee en dat is dan nog mild uitgedrukt. Die gillende wijven, zware muziek, sfeerbedervend vond ik het en als mijn vader er weer eentje op zette, liet ik dat op alle mogelijke manieren merken. Als ze op tv waren, vond ik het minder erg, want die over-the-top decors en die prachtige barokke kostuums met allemaal ruches, daar had ik wel wat mee. Niet voor niets vond ik alle Sissi films prachtig.

Het blijkt toch dat je van je opvoeding iets mee krijgt in je latere leven.
Opera vind ik nu prachtig. Recent heb ik er in één gezongen, de Driestuiversopera, hoewel dat eigenlijk meer een toneelstuk met 23 liederen is.
Het mooist vind ik de opera’s met over-the-top decors en barokke kostuums. Maar wat belangrijker is, dat de stemmen ook goed dramatisch en echt moeten raken.
Langzaamaan ben ik meer en meer opera’s aan het bekijken, onder andere in Amsterdam.
Mijn vader is hier blij mee. Als er dus opera’s in het Park in Hoorn spelen, koopt hij een extra kaart voor mij en ik mag dan mee. Vaak zijn het gezelschappen uit het oostblok die de opera’s dan spelen, met wisselend resultaat.
Vorige week mocht ik mee naar Rigoletto, gelukkig groots uitgepakt met decors en kostuums en hier en daar ook prachtig gezongen.

Maar nu kon ik eens ervaren wat mijn vader moest doorstaan als hij vroeger een opera opzette. Ik heb mij werkelijk kapót geërgerd aan al die mensen die tijdens de voorstelling nog even een theekransje met elkaar gaan beginnen. Wat een stelletje cultuurbarbaren. En zo onbeleefd ook. Ga dan naar een café of blijf voor mijn part thuis. Daar kun je onbekommerd kletsen over van alles en nog wat.
Rigoletto werd zo toch nog een gerecht, een cultureel gerecht op een bedje van ergernis, overgoten met een sausje plaatsvervangende schaamte.

Ei!

Over eieren is de laatste tijd veel te doen. Zo liggen er sinds een aantal maanden rondeeleieren in de schappen van Appie. Met een kokosverpakking waar precies 7 eieren in passen (voor elke dag één). De verpakking van stro bleek niet schapbestendig. In Trouw vandaag een verslag dat de kippen in een rondeelbedrijf gelukkig zijn, afgemeten aan het lekker ontspannen liggen zonnebaden en het uitblijven van elkaar pikken. Zo kunnen we dus met een gerust hart genieten van een eitje.
Andere eitjes ondergaan de laatste tijd een heftigere discussie. Eicellen van vrouwen op leeftijd. Van die vrouwen die zogezegd hun carrière vòòr hun kind hebben gesteld. Die mogen van de één wel en de ander niet worden ingevroren. Een reactie op Facebook op een bericht van een vriendin die zich afvraagt of ze het moet doen, eitjes op rantsoen: “Eicellen invriezen … en het belang van het kind dan, wie denkt daaraan?? Een te oude moeder is ook niet alles hoor, als kinderen krijgen al niet een daad van ‘egocentrisme’ is. ‘Een slimme meid krijgt haar kind op tijd’ is een bekende slogan ;-)”.
Tja, daar gaan mijn haren recht van overeind staan. Wat kun je er aan doen als je al dan niet door je carrière, maar waarschijnlijker doordat je de juiste man nog niet bent tegengekomen nog geen kinderen hebt gekregen? En is het juist niet zo dat juist de slimmere vrouwen op latere leeftijd kinderen krijgen, puur en alleen om het feit dat zij zich eerst ontplooid hebben, een goede partner gezocht hebben (en dus niet genoegen hebben genomen met de eerste de beste) en de juiste voorwaarden hebben geschept om een veilig thuis te bieden aan een kind. Hebben jongere moeders misschien niet minder levenservaring, waardoor zij over minder opvoedkundige kwaliteiten bezitten? Om ook maar even in de veralgemenisering te schieten, zoals deze reageurder deed.
Ik zou eigenlijk niet weten waarom het recht van wat oudere vrouwen op het kinderen mogen krijgen minder groot zou zijn dan een jongere vrouw die misschien haar zaakjes helemaal niet op orde heeft (dat zijn waarschijnlijk uitzonderingen hoor).
En dan dat egocentrisme: die uitdrukking vind ik moeilijk te snappen in dit verband. Als je een kind krijgt moet je toch juist veel meer rekening houden met anderen: het kind (want hier moet je van alles voor gaan regelen), je partner (zijn/haar rol verandert naar ouder, dat kan best freaky zijn), je eigen ouders (worden opa en oma en willen ook van alles met dat kleinkind), de vriendjes en vriendinnetjes van je kind etc. etc. etc. Het lijkt mij een hele opgave en zelfopoffering, dat hele fenomeen kinderen krijgen. Ver van egocentrisch dus.
De directeur van het lindeboom Instituut voor ethiek van de gezondheidszorg heeft ook veel redenen waarom deze kunstgreep, het invriezen van eicellen vermeden moet worden: 1. het krijgen van kinderen op jongere leeftijd moet worden gestimuleerd. Niet alleen omdat de Nederlandse vrouwen het oudst zijn als ze aan kinderen beginnen (ja, und?), maar ook omdat uitgesteld ouderschap een groter risico geeft op borstkanker. 2. Het belang van het kind. Drogreden, zo geeft hij zelf al aan, want er is niet voldoende onderzoek gedaan naar kinderen die geboren zijn uit bevroren eicellen. Maar het is ook beter om dat niet te gaan doen, volgens deze meneer. Dussssssssssssss. 3. Waarom zou de geneeskunde moeten worden aangewend voor een maatschappelijk probleem. Nou, dan kunnen we ook wel stoppen met het vergoeden van cosmetische ingrepen bij mismaakten e.d. Of ga ik nu weer te kort door de bocht?
Na het zien van de film Idiocracy en dan vooral het intro, waarbij het ene (slimmere) stel dat het kinderen krijgen maar uitstelt om eerst carrière te maken uiteindelijk geen kinderen meer kán krijgen, gezet wordt naast het (dommere) stel dat maar aanjongt, resulterend in een samenleving waarbij de domheid dus gaat overheersen, ben ik (bijna) overtuigd dat oudere vrouwen kinderen moeten mogen krijgen om de maatschappij te redden!!!
Nou ja, alle gekheid op een (eier)stokje, ik blijf dit een moeilijk vraagstuk vinden.
Ook ik ben nu al een oudere vrouw, zonder kinderen. En of de kinderwens die ik momenteel heb te wijten is aan het feit dat de biologische klok tikt, of dat ik echt moeder wil worden (met dus al die verantwoordelijkheden en beslommeringen erbij), dat weet ik niet. Het invriezen van eicellen vind ik een mooi alternatief, maar als ik lees wat je daar allemaal voor moet ondergaan…. brrrrrrrrrrrr……. eerst vruchtbaarheidsbevorderende medicijnen slikken, daarna met ellenlange naalden je buik in…..
Laat nog maar even.

Ouwe munten

Omzetverhoging en margeverbetering door gebruik van plastic consumptiemunten
Plastic consumptiemunten zijn hèt geschikte betaalmiddel voor horeca en evenementen. Het gebruik van plastic munten werkt omzetverhogend. Een deel van de verkochte munten zal immers nooit worden ingeleverd. Dit margevoordeel bedraagt al gauw 3% tot 8%.

Bron: http://www.eventtradingcompany.nl/consumptiemunten/.

Inderdaad, deze zijn nooit ingeleverd. En ik kan hier een hoop vrienden een drankje van geven. Nou, ja, kon. Want geldig zijn ze vast niet meer.

Toch leuk om te zien waar ze allemaal vandaan komen:  Café het Wagenwiel in Lambertschaag, het paalzitten. Powerzone in Zaanstad,  Cultureel Centrum Pancratius, Cultureel Centrum Oudenbosch (waar we met ons koor een slag deden naar de eerste prijs van Nederland),  Dubbele Buurt Hoorn, Partypoints.com van een discofeest in Hoorn, SNS munten van Lowlands, Manifestomunten en twee munten van DV, whatever that may be. Nou ja, met een paar munten kan ik het nog proberen misschien.


Update:
Wel heeeeeeeeeeel toevallig deze actie van Dynabyte: Opstartweken

Heilig huisje

Zelden werkte ik voor een organisatie waar alles zo verzuild is dat er bijna geen mensen meer werken, maar standbeelden. Niets krijg je snel gedaan en vaak kun je het woord “snel” ook beter maar weglaten.

Een eigen mailadres voor de coördinatoren? Al meer dan twee jaar wordt hierop gewacht.

Een antwoord geven op een dringende vraag wat betreft storingen met de diensttelefoons (dus waar tijdens de zorg met elkaar, maar ook door de cliënt met de zorgverlener gecommuniceerd wordt): u kunt wachten tot u een ons weegt of misschien komen we een keertje in beweging als er zich in de avonddienst eens een calamiteit voordoet.

Het toppunt van deze week (of misschien wel aller tijden): een zelfstandig wonende cliënt die vanavond zo in de war is dat ze in de stromende regen op haar balkon staat en zich van angst alleen maar aan de leuning van het balkon kan vasthouden en de arts komt “als hij toch naar ons gebouw moet komen voor het personeelscabaret”: 2 uur later. Er was gelukkig al een afspraak dat mevrouw bij ernstige ontregelingen een plekje kreeg in het verpleeghuis, maar daar moest die “grappige” arts wel eerst toestemming voor geven. De kinderen van deze cliënt hebben haar maar zelf naar het verpleeghuis aan de overkant van de weg gebracht, nadat een lid van de verzorging dus bijna anderhalf uur op mevrouw heeft gepast en dus niet aan de andere zorgvragers toekwam. “Nou, als die rotdokter dan eindelijk wel komt, dan mag hij hier wel even de handjes uit de mouwen steken om onze achterstand weg te werken”, zei één van de verzorgenden kwaad.
ONGELOOFLIJK.
Een lid van het hoger management-team omschreef het treffend: “St. Juttemis is onze patroonheilige“.

Tijd om dan maar een andere te gaan zoeken.

Of ik maar eens een andere organisatie?

Woord

Op de weg van de trein naar mijn werk kom ik zo ongeveer één keer per maand een wat oudere man tegen met een stapel folders. “Ontwaakt” staat op de voorkant.

Op zich een goede tip, ik ben altijd wat aan de moeie kant zo ’s ochtends vroeg, maar dat wordt er natuurlijk niet mee bedoeld.

Deze man heeft namelijk een missie. Zo veel mogelijk mensen weten te overtuigen dat zijn geloof het enige juiste geloof is in de wereld. En hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Omdat de man zo’n goeiige uitstraling heeft, blijf ik elke keer erg beleefd vertellen dat ik geen interesse heb. Ook zal ik niet, net als op mijn 18e, een discussie gaan beginnen over de hypocrisie van bepaalde geloofsbelijdenaars. [Een kwartier of langer stond ik toen te praten over de aflaten in de Middeleeuwen, de Dode Zeerollen die geheim moesten blijven, als ik in India geboren was, dan moest ik boedhist of Mohammedaanse worden etc etc. De Jehova’s Getuigen dropen toen af en ze zijn nooit meer aan de deur geweest.]

Nee, deze keer houd ik mijn mond en vermaak me iedere dag met dit blog.

Zeker. Religious people are funny. 

Post-vakantieblues

Dit jaar was het erger dan ooit tevoren. Met lood in mijn schoenen weer op weg naar mijn werk na drie te korte weken vakantie. Vaak is het dan zo dat het dan altijd weer meevalt, maar deze keer….

Tot gisteren.

Naast wat verzorgenden en andere medewerkers in mijn team die niet tot mijn favorieten behoren, werken er ook een aantal die eigenlijk met goud behangen zouden moeten worden. Zo ook J. die altijd bereid is om een keertje te ruilen of extra te werken en een eerlijke instelling in het leven heeft. Die dus niet meedoet aan roddel en achterklap, maar haar eigen mening vormt. J. heeft echter een beetje de neiging àl te direct te zeggen waar het op staat en sommige collega’s nemen haar dat niet in dank af. Dus stapte ze gisteren mijn kantoor binnen om hier met mij een boom over op te zetten. Want tegenwoordig zegt ze maar niets meer als gedrag of gesprekken van collega’s haar niet aanstaan. Maar ondertussen wringt het wel bij haar dat er dus teamgenoten zijn die het werk en de communicatie op een andere manier invullen dan dat zij dat zou doen. Haar handen tong jeukt dan om er wél iets van te zeggen.

Dus hebben we even geboomd over verschillende manieren van communiceren en uiteindelijk kwamen we er op uit dat het voor J. toch wel erg prettig zou zijn om wat extra coaching hierop te krijgen. Binnen de organisatie is hier iemand helemaal in gespecialiseerd en is die mogelijkheid er dus.

Mooi vind ik dat, iemand die bij zichzelf dus merkt dat het niet helemaal lekker loopt en bereid is om hiernaar te kijken en het te willen veranderen.

En fijn om zo iemand daar dan ook verder mee te kunnen helpen. Want dat is immers mijn vak: het faciliteren van mijn medewerkers. Weg met die post-vakantieblues!!!!!!